Forum Nasze Sanatorium. Opinie o sanatoriach. Forum o sanatoriach. Forum kuracjuszy.

Ludzie są istotami społecznymi, drugi człowiek jest nam niezbędny do normalnego życia. Żyjąc w obecnych czasach zdarza się,że znajdujemy się obok siebie, a tak naprawdę jesteśmy sami. Zapatrzeni w ekrany naszego telefonu, monitory komputerów, często żyjemy życiem bohaterów serialowych, i zapominamy, że prawdziwe życie nie znajduje się w naszych sprzętach elektronicznych.
Czy rozluźnienie więzi międzyludzkich wynikających z takiego stylu życia jest nieuchronne? W internecie można łatwo zamknąć okienko jak nam coś nie pasuje,zlikwidować profil na portalu.... ale jest jeszcze poza wirtualna codzienność.

W dzisiejszych czasach większość ludzi jest samych ale większość nie jest samotnych
Każdy z nas ma swoich przyjaciół, znajomych czy kolegów/koleżanek.
W ogóle "dzisiaj" żyje się młodym gorzej niż nam , gdy byliśmy młodzi.
Nie mówię o standardzie życia, pieniądzach, majętności.
Raczej o tym, ze wolimy być sami ale żyć z kimś
To jest tak na zasadzie: "Razem ale oddzielnie"

Osamotnienie w moim pojęciu to samotność w tłumie. Bycie samemu to coś zupełnie innego. Nie muszę mieć na okrągło drugiego człowieka,lubię pobyć sama.
Taki obrazek...restauracja,przy stoliku 4 osoby,rodzice i dwoje dzieci. Przed każdym z nich urządzenie elektroniczne,wszyscy wpatrzeni w ekrany....i nikt nic do siebie nie mówi.
Czy takie relacje są normalne?
Znajomych w wirtualnym świecie tysiące....chcesz wyjść do kina,na piwo...nie ma z kim.
Czy ci młodzi ludzie zaopiekują się samotnymi starszymi rodzicami? Wątpię.

Felice, zaopiekują się. Jak Będziesz głodna, to Dostaniesz telefon do ręki z informacją " masz telefon, zamów sobie coś szybkiego"
Nie zawsze tak jest, ale zazwyczaj. Pomoc jest? Jest.
My sami ciężko pracujemy na jakość swojego życia. To każda rodzina indywidualna, rodzina społeczna, kształtują cechy człowieka od dziecka.
Później szkoły, i inne instytucje uzupełniają to czego ew. brakuje.
Jeśli poczujemy się kiedykolwiek samotni lub osamotnieni, to tylko z winy rodziny lub z winy własnej.
Życie weryfikuje, czy umieliśmy , czy dano nam szansę nauczyć się mieć zawsze kogoś obok siebie. (nie znaczy fizycznie mieć).
Tak myślę, bo troszeczkę otarłem się o temat.

Jeżeli chodzi o te telefony to już raczej uzależnienie a nie osamotnienie

Tak Słoneczko, ale czy wcześniejsze uzależnienia nie mają wpływu na to co dzieje się później?
Ja myślę że tak

Zakładając temat właśnie to miałam na myśli,uświadomienie co dalej będzie jak będziemy uzależnieni od wirtualnego świata,a nie od rozmów z bliskimi.
Żyjemy obok siebie, a nie ze sobą. Często nie chcemy realnej bliskości, zastępujemy ją coraz to nowszymi wynalazkami wirtualnej komunikacji.To nie prowadzi moim zdaniem do niczego dobrego. Takie relacje są powierzchowne,zmieniamy częściej znajomych bo klawisz delete tak łatwo wcisnąć....najpierw na klawiaturze,a potem w życiu.

Szwecja to kraj ludzi samotnych z wyboru (ponoć) bywa tam tak ,że człowiek umiera i dopiero dowiaduje się o tym sąsiad po... zapachu
To strasznie smutne
Mam nadzieję,że do tego nie dojdzie u nas ,choć od Szwecji dzieli nas tylko i aż Morze Bałtyckie
Trudne czasy nas czekają ...

Ja wprowadziłam jedną zasadę w domu. Siadając do stołu siadamy tylko MY- znaczy rodzina. Telefony idą na bok, nikt po nie nie sięga. Choć na krótką chwilę niech każdy wróci w real
A samotność dotyka nas coraz bardziej. Zamiast wyjść z domu... piszemy SMS-y, dzwonimy... jest Skype. Dawniej by porozmawiać trzeba było się ruszyć, teraz....... cóż, wystarczy sięgnąć po telefon. I nie bedzie lepiej... galopująca technika kształtuje takie, a nie inne zachowania. A my się temu poddajemy... bo tak wygodniej, łatwiej.