Forum Nasze Sanatorium. Opinie o sanatoriach. Forum o sanatoriach. Forum kuracjuszy.

Lament piromana
Tlą się jeszcze atencje pro publico bono.
Groźby, wota, prośby już nam rozmodlono.
Pospolita społem czy mafią, sitwą, kliką ?
W mediach horror. Terror licencją poeticą.
Tak nam Polonie Restitute przygaszono.

Spotkali się po latach
na środku ulicy
i nie mogą się sobie nadziwić,
że oboje tacy siwi
niczym przebierańcy udający prawdziwych
w commedia dell arte.

Ona przygłucha i on nie dosłyszy
mówi, że daremnie przewędrował pół świata,
jej zaś pozostało to miasto
przez wszystkie lata.

"Nawet nie wiesz jak cię kochałam"
krzyczy mu do ucha na całą ulicę,
"omal z miłości nie oszalałam
lecz trzymałam wszystko w tajemnicy."

Oglądają się za nimi ludzie
jak wręczają sobie słów zeschniętych bukiet,
w których przez chwilę ożyło przedwiośnie
sprzed pięćdziesięciu wiosen.
Józef Baran

"A ten zwycięzca,kto drugim,da najwięcej światła od siebie."

Adam Asnyk

Gdyby

Gdyby móc umieć krótkim spojrzeniem
smutek z myśli wyłowić
i przesiać go przez palce...
Gdyby móc umieć dotknięciem ręki
wydobyć z duszy rozgoryczenie
i zgnieść je jak kartkę papieru...
Gdyby móc umieć szeptem bądź słowem
osuszyć łzy rozczarowania,
skrywane za zasłoną powiek...
Gdyby móc umieć wyjąć z siebie szczęście,
położyć je sobie na dłoni i podarować przyjacielowi...
Znikłaby z serca męcząca bezsilność.

/Michał Adnotacje/

Gdybym miał niebios wyszywaną szatę
Z nici złotego i srebrnego światła
Ciemną i bladą i błękitną szatę
Ze światła, mroku, półmroku, półświatła
Rozpostarłbym ci tę szatę pod stopy
Lecz biedny jestem :me skarby- w marzeniach
Więc ci rzuciłem marzenia pod stopy
Stąpaj ostrożnie, stąpasz po marzeniach.

William Butler Yeats

Piękny wieczór ,piękny niebios dar . lol

Posłanie do nadwrażliwych

Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi
za waszą czułość w nieczułości świata, za niepewność - wśród jego pewności
za to, że odczuwacie innych tak jak siebie samych zarażając się każdym bólem
za lęk przed światem, jego ślepą pewnością, która nie ma dna
za potrzebę oczyszczania rąk z niewidzialnego nawet brudu ziemi
bądźcie pozdrowieni.

Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi
za wasz lęk przed absurdem istnienia
i delikatność niemówienia innym tego co w nich widzicie
za niezaradność w rzeczach zwykłych i umiejętność obcowania z niezwykłością
za realizm transcendentalny i brak realizmu życiowego,
za nieprzystosowanie do tego co jest a przystosowanie do tego co być powinno
za to co nieskończone - nieznane - niewypowiedziane
ukryte w was.

Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi
za waszą twórczość i ekstazę
za wasze zachłanne przyjaźnie, miłość i lęk
że miłość mogłaby umrzeć jeszcze przed wami.

Bądźcie pozdrowieni
za wasze uzdolnienia - nigdy nie wykorzystane -
(niedocenianie waszej wielkości nie pozwoli
poznać wielkości tych, co przyjdą po was)
za to, że chcą was zmieniać zamiast naśladować
że jesteście leczeni zamiast leczyć świat
za waszą boską moc niszczoną przez zwierzęcą siłę
za niezwykłość i samotność waszych dróg
bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi.

Kazimierz Dąbrowski

Boimy się spot­ka­nego człowieka
bo nie widzi­my je­go duszy
w której przy­nosi on swo­je in­ten­cje…
Boimy się uczuć
bo za bar­dzo wi­dać w nich szczęście
które tak łat­wo później można stra­cić
i bólem przypłacić…
Tym­cza­sem…
i człowiek i uczu­cia są da­rem
jeśli tyl­ko po­wita­my go ser­decznie
a uczu­ciom poz­wo­limy od­po­wied­nio
ulo­kować się w naszych ser­cach…
Kiedy więc przychodzi do nas człowiek
wys­tar­czy ob­darzyć go zaufa­niem
i umiłować go… jak naj­piękniej­szy po­daru­nek
i pielęgno­wać tę miłość
dopóki nie zgasną je­go oczy
one są bo­wiem zwier­ciadłem in­ten­cji
i strażni­kiem szczęścia…