Re: Okolice Iwonicza Zdroju w obiektywie kuracjuszy
: 28 paź 2014 12:11
Trzeci i ostatni mój fotoreportaż z okolic Iwonicza Zdroju.
/słabsza jakość niektórych zdjęć spowodowana jest niedostatecznym naświetleniem pomieszczeń kościoła i brakiem możliwości skorzystania z lampy błyskowej/
Przy drodze prowadzącej z Iwonicza do Iwonicza Zdroju, nad brzegiem Iwonki stoi kościół pod wezwaniem Wszystkich Świętych.
Związany on jest z początkiem miejscowej parafii rzymsko – katolickiej i do czasów nam współczesnych był świątynią parafialną
dla całego Iwonicza (wraz z obecnym Iwoniczem Zdrojem).
[ obrazek zewnętrzny ]
[ obrazek zewnętrzny ]
Ma wygląd drewnianego kościoła górskiego o imponujących wymiarach: długość 40 m, szerokość prezbiterium 8 m,
nawy 11 m, wysokość nawy głównej 8,5 m, wysokość wieży 30 m. Powierzchnia użytkowa kościoła liczy około 550 m kwadratowych.
Nic zatem dziwnego, iż kościół iwonicki należy do największych tego typu obiektów w Polsce.
[ obrazek zewnętrzny ] [ obrazek zewnętrzny ] [ obrazek zewnętrzny ]
Dach kościoła jest dwuspadowy, kryty blachą. Nad prezbiterium znajduje się wieżyczka z sygnaturką, wieża kościelna natomiast zakończona jest renesansową kopułą z krzyżem na szczycie. Cały kościół na zewnątrz oszalowany jest jodłowymi deskami, pomalowanymi na jasny orzech. Wbrew zewnętrznym pozorom bryła iwonickiego kościoła nie jest jednolita architektonicznie. Składa się ona bowiem z trzech, odległych od siebie czasowo, części.
Pierwsza z nich, to dzisiejsze prezbiterium kościoła z częścią nawy, po boczne kaplice, zbudowana z drzewa modrzewiowego;
stanowiła pierwotny kościół iwonicki, poświęcony w 1464 roku przez biskupa przemyskiego Mikołaja Błażejowskiego herbu Odrowąż.
Drugą stanowi murowana zakrystia wraz ze skarbcem na pięterku z 1634 roku.
Trzecia to nawa główna z chórem, wieża z przedsionkiem, kaplica Matki Bożej Bolesnej,
kaplica św. Józefa (dolna), kaplica Św. Krzyża (górna), dobudowane w latach 1884-1895.
Ksiądz Antoni Podgórski /1848 - 1912/proboszcz parafii od 1878 roku, wszystkie te części spiął z całość nadając ostateczny kształt iwonickiej świątyni. Po tej rozbudowie zatroszczył się o jej urządzenie i upiększenie. Nie sięgał po talenty z dalekich stron, ale zaprosił do współpracy artystów tej ziemi. Zaplanowane rzeźby i złocenia wykonywał Józef Aszklar, pochodzący z Lubatówki. Polichromię i liczne obrazy wykonali malarze z Jaślisk, Paweł i Jan Bogdańscy (ojciec i syn).
Kolejni duszpasterze Iwonicza, wraz z całą parafią dokładali starań (szczególnie działo się to w ostatnich latach), by ta piękna kościelna spuścizna nie traciła blasku, ale służyła Bogu na chwałę i ludziom ku wygodzie. Wchodząc do niej na pewno przekonamy się o tym.
Prezbiterium
[ obrazek zewnętrzny ] [ obrazek zewnętrzny ]
[ obrazek zewnętrzny ]
Prezbiterium posiada dwa okna witrażowe, wykonane w Krakowie w 1927 roku.
Główny ołtarz wykonał Józef Aszklar w 1895 roku z drzewa lipowego, barokowy, cały złocony. W centrum ołtarza jest płaskorzeźba Matki Boskiej Anielskiej oraz trzy obrazy do zasuwania: Wszystkich Świętych z XVII wieku, Matki Boskiej Częstochowskiej w starej koronie oraz Pan Jezus i św. Maria Małgorzata. W ostatnich latach została tu umieszczona iwonicka pieta, przeniesiona z kaplicy Matki Bożej Bolesnej. Pod sufitem na ołtarzu znajduje się obraz św. Benedykta z XVII wieku, po bokach złocone figury św. Piotra i św. Pawła. Antepedium ołtarza przedstawia ostatnią wieczerzę w płaskorzeźbie złoconej, po bokach ofiara Abrahama i Melchizedeka. Na tabernakulum złocona rzeźba pelikana karmiącego swe pisklęta – symbol eucharystii. Dolna część ołtarza jest tryptykiem szafkowym do zamykania. Jest tu piękna płaskorzeźba Pana Jezusa w więzieniu. W górnej części ołtarza jest postać Boga Ojca i Ducha Świętego, są też figurki czterech ewangelistów i licznych aniołków. Ściany prezbiterium malowane na czerwony marmur.
Przy samym końcu prezbiterium, po lewej stronie wisi dość wysoko ambona, wykonana przez Aszklara, w bieli i złocie z malowidłami Chrystusa i czterech ewangelistów i z odpowiednim daszkiem.
[ obrazek zewnętrzny ]
[ obrazek zewnętrzny ]
Na ścianie od zakrystii znajdują się pośmiertne tablice pamiątkowe, po przeciwnej stronie mieści się oryginalna loża hrabiowska,
z przepiękną balustradą, oświetlona dwoma ogromnymi, niezwykle cennymi pająkami.
[ obrazek zewnętrzny ]
Prezbiterium oddziela od nawy głównej potężna poprzeczna belka, zwana tęczą. Na niej obok Jezusa ukrzyżowanego, Matka Boża Bolesna i św. Jan Ewangelista. Figury pochodzą z czasów rozbudowy kościoła, ale belka jest stara i nosi na sobie gotycki, łaciński napis mówiący o budowie i poświęceniu kościoła iwonickiego w 1464 roku przez biskupa przemyskiego Mikołaja Błażejowskiego.
Nawa główna
[ obrazek zewnętrzny ]
Nawę główna przykrywa drewniany sufit, który opiera się na ścianach i 12 drewnianych kolumnach ze złoconymi kapitelami.
Sześć skromnych okien dopuszcza naturalne światło.
[ obrazek zewnętrzny ]
Ściany nawy malowane są w popielaty marmur, zdobią je pięknie wkomponowane w całość stacje drogi krzyżowej.
Nawę oświetlają dwa duże, artystycznie wykonane w metalu, świeczniki – pająki.
[ obrazek zewnętrzny ] [ obrazek zewnętrzny ]
Na suficie znajduje się olbrzymi obraz Wszystkich Świętych malowany na naklejonym płótnie. Dookoła występują elementy malarstwa iluzjonistycznego.
W sąsiedztwie ambony stoi ołtarz św. Anny. Była w nim figurka dzieciątka Jezus i obrazy św. Anny Samotrzeciej i św. Michała. Obecnie w centralnej części ołtarza umieszczony jest obraz Jezusa Miłosiernego, a na mensie ołtarzowej znajduje się obraz Św. Jana Pawła II w bogato zdobionych i złoconych ramach.
[ obrazek zewnętrzny ]
Nawa kończy się chórem organowym wspartym na kolumnach, w ostatnim czasie wyremontowanym.
Barokowe ozdoby chóru i organów pochodzą ze starego organu i kościoła. Organy 24 – głosowe mają mechaniczną trakturę gry i rejestrów.
[ obrazek zewnętrzny ]
Podłoga nawy, jak i pozostałych części kościoła pokryta jest wzorzystą kamionkową posadzką, kremowej tonacji.
Zakrystia
[ obrazek zewnętrzny ]
Zakrystia /6m x 6m/ usytuowana jest po lewej stronie prezbiterium. Prowadzą do niej drzwi żelazne, osadzone w kamiennym obrysie.
Na nim wyryta data: 1634 rok, jest to data budowy tego obiektu. W zakrystii kamiennymi schodami wchodzi się do skarbca i na ambonę.
Warto w niej zobaczyć stary, barokowy krzyż, a także stare ornaty i monstrancje.
Kaplica Matki Bożej Bolesnej
[ obrazek zewnętrzny ]
Jest symetrycznie ustawiona w stosunku do zakrystii, choć od niej znacznie większa /9m x 5m/. Oświetlają ją trzy okna. Ks.
Podgórski umieścił w niej stary, modrzewiowy główny ołtarz. Odnowił go i ozdobił rzeźbami wspomniany artysta Aszklar.
W centrum ołtarzowym znajduje się znacznych rozmiarów Krzyż. U góry jest obraz zdjęcia Pana Jezusa z Krzyża.
Po bokach są figury św. Stanisława biskupa i św. Wojciecha, dłuta Aszklara.
[ obrazek zewnętrzny ]
Po lewej stronie kaplica posiada ambonkę z wejściem do loży hrabiowskiej i na chór organowy kaplicy.
Umieszczony jest tam 7 – głosowy organ, pochodzący z 1549 roku.
[ obrazek zewnętrzny ]
Na suficie jest obraz Pana Jezusa Ukrzyżowanego.
Ściany kaplicy pomalowane są w zielony marmur . Zdobią je stare stacje drogi krzyżowej, przeniesione z nawy głównej, a także duży obraz św. Rozalii.
[ obrazek zewnętrzny ]
Z kaplicy wychodzi się na zewnątrz przez mały przedsionek. Jest w nim umieszczony obraz Oblicza Pana Jezusa - dzieło Jana Bogdańskiego.
W prawym górnym narożniku kaplicy wprawiony jest rosyjski pocisk armatni, który 8 maja 1915 roku przebił w tym miejscu ścianę kaplicy
oraz ścianę oddzielającą kaplicę od prezbiterium i upadł na posadzkę kościoła nie eksplodując.
Kaplica św. Krzyża
[ obrazek zewnętrzny ]
Pomalowana jest w czerwone kotary. Stary modrzewiowy ołtarz św. Krzyża pochodzi z okresu sprzed rozbudowy kościoła. Odnowiony został przez Aszklara. Po bokach znajdują się figury Matki Bożej Bolesnej i św. Jana Ewangelisty. W centrum znajduje się obecnie polichromowana płaskorzeźba św. Franciszka otrzymującego stygmaty. U góry w medalionie widnieje św. Jan Kanty. Na ścianach obok ołtarza św. Weronika z chustą, a z prawej strony Salome niosąca mirrę do namaszczenia Ciała Pana Jezusa. Na ołtarzu stoi piękny obraz w formie feretronu Matki Bożej Nieustającej Pomocy.W tej kaplicy znajduje się też piękny, renesansowy konfesjonał z XVIII wieku. Na jego szczycie jest figura św. Jana Nepomucena – patrona tajemnicy spowiedzi.
Niepowtarzalną ozdobą kaplicy św. Krzyża jest wspaniałe dzieło Aszklara, a mianowicie niespotykana nigdzie indziej chrzcielnica barokowa,/brak zdj./ wykonana z lipie, cała złocona, z polichromowanymi figurami. Sam kielich chrzcielnicy malowany jest w czarny marmur. Na jego pokrywie jest rzeźba przedstawiająca chrzest Pana Jezusa. Iwonicka chrzcielnica to rzadki zabytek kościołów, wyjątkowy z skali światowej.
Kaplica oświetlana jest dwoma oknami i zwisającym z sufitu artystycznym pająkiem.
Tradycyjnie na Wielki Czwartek przygotowuje się w niej piękną liturgiczną ciemnicę.
Kaplica św. Józefa
[ obrazek zewnętrzny ]
Malowana jest w niebieskie kotary. Stojący w niej stary modrzewiowy ołtarz św. Józefa /patrona parafii/ został odnowiony przy rozbudowie kościoła. W jego centrum mieści się polichromowana rzeźba św. Józefa, trzymającego Dzieciątko Jezus. Następnie Bóg Ojciec, Duch Święty i aniołowie. Po lewej stronie stoi figura św. Anny uczącej Maryję, a z prawej figura św. Joachima z gołąbkami. Są to rodzice Najświętszej Maryi Panny. W ołtarzu mieści się zasuwa ołtarzowa św. Walentego. U góry w medalionie jest obraz św. Jadwigi. Na suficie namalowany został obraz śmierci św. Józefa, a na mensie ołtarzowej widnieje obraz św. Judy Tadeusza. Piękne jest antepedium ołtarzowe ze złoconymi kwiatami róży, tulipana i słonecznika. Kaplica posiada dwa okna i oświetlający ją pająk. Zwyczajowo to w niej urządza się Grób Pański w tradycyjnej formie od czasów przedwojennych /1938 rok/ – wykonany w tym właśnie roku przez siostrę felicjankę Kazimierę Tkacz, autorkę wiszącego również w tej kaplicy obrazu św. Teresy od Dzieciątka Jezus. W ostatnim czasie w kaplicy św. Józefa urządzana jest piękna szopka bożonarodzeniowa.
Przedsionek kościelny
[ obrazek zewnętrzny ]
Tę część kościołów nazywano kiedyś kruchtą /ponieważ to tutaj kruszeli najwięksi grzesznicy, czekając na wpuszczenie do środka/, a także babińcem /ponieważ tutaj czekały kobiety po urodzeniu dziecka na specjalne błogosławieństwo – wywód/. Nad przedsionkiem góruje 30 metrowa wieżyca kościelna, kiedyś służąca za dzwonnicę. W ostatnim czasie dzwony (cztery) zostały umieszczone na osobnej dzwonnicy. Z przedsionka prowadza drzwi do nawy głównej, dwoje zaś symetrycznie ustawionych wiodą na wieżę, chór i do schowków kościelnych, a także na zewnątrz. Na przedłużeniu nawy głównej jest portal kościelny z pięknie ozdobionymi drzwiami. Nad nim, już na zewnątrz kościoła w niszy, jest złocony obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, pochodzący z dawnego kościoła. Przy wejściu mieszczą się dwie duże kropielnice z piaskowca.
Mam nadzieję, że ten opis będzie przewodnikiem po iwonickiej świątyni oraz zmotywuje Państwa do jej zwiedzania.
[Przy opracowywaniu opisów historycznych dwóch ostatnich postów korzystałam z materiałów zamieszczonych
na Oficjalnej Stronie Internetowej Gminy Uzdrowiskowej Iwonicz Zdrój]
/słabsza jakość niektórych zdjęć spowodowana jest niedostatecznym naświetleniem pomieszczeń kościoła i brakiem możliwości skorzystania z lampy błyskowej/
Przy drodze prowadzącej z Iwonicza do Iwonicza Zdroju, nad brzegiem Iwonki stoi kościół pod wezwaniem Wszystkich Świętych.
Związany on jest z początkiem miejscowej parafii rzymsko – katolickiej i do czasów nam współczesnych był świątynią parafialną
dla całego Iwonicza (wraz z obecnym Iwoniczem Zdrojem).
[ obrazek zewnętrzny ]
[ obrazek zewnętrzny ]
Ma wygląd drewnianego kościoła górskiego o imponujących wymiarach: długość 40 m, szerokość prezbiterium 8 m,
nawy 11 m, wysokość nawy głównej 8,5 m, wysokość wieży 30 m. Powierzchnia użytkowa kościoła liczy około 550 m kwadratowych.
Nic zatem dziwnego, iż kościół iwonicki należy do największych tego typu obiektów w Polsce.
[ obrazek zewnętrzny ] [ obrazek zewnętrzny ] [ obrazek zewnętrzny ]
Dach kościoła jest dwuspadowy, kryty blachą. Nad prezbiterium znajduje się wieżyczka z sygnaturką, wieża kościelna natomiast zakończona jest renesansową kopułą z krzyżem na szczycie. Cały kościół na zewnątrz oszalowany jest jodłowymi deskami, pomalowanymi na jasny orzech. Wbrew zewnętrznym pozorom bryła iwonickiego kościoła nie jest jednolita architektonicznie. Składa się ona bowiem z trzech, odległych od siebie czasowo, części.
stanowiła pierwotny kościół iwonicki, poświęcony w 1464 roku przez biskupa przemyskiego Mikołaja Błażejowskiego herbu Odrowąż.
kaplica św. Józefa (dolna), kaplica Św. Krzyża (górna), dobudowane w latach 1884-1895.
Ksiądz Antoni Podgórski /1848 - 1912/proboszcz parafii od 1878 roku, wszystkie te części spiął z całość nadając ostateczny kształt iwonickiej świątyni. Po tej rozbudowie zatroszczył się o jej urządzenie i upiększenie. Nie sięgał po talenty z dalekich stron, ale zaprosił do współpracy artystów tej ziemi. Zaplanowane rzeźby i złocenia wykonywał Józef Aszklar, pochodzący z Lubatówki. Polichromię i liczne obrazy wykonali malarze z Jaślisk, Paweł i Jan Bogdańscy (ojciec i syn).
Kolejni duszpasterze Iwonicza, wraz z całą parafią dokładali starań (szczególnie działo się to w ostatnich latach), by ta piękna kościelna spuścizna nie traciła blasku, ale służyła Bogu na chwałę i ludziom ku wygodzie. Wchodząc do niej na pewno przekonamy się o tym.
[ obrazek zewnętrzny ] [ obrazek zewnętrzny ]
[ obrazek zewnętrzny ]
Prezbiterium posiada dwa okna witrażowe, wykonane w Krakowie w 1927 roku.
Główny ołtarz wykonał Józef Aszklar w 1895 roku z drzewa lipowego, barokowy, cały złocony. W centrum ołtarza jest płaskorzeźba Matki Boskiej Anielskiej oraz trzy obrazy do zasuwania: Wszystkich Świętych z XVII wieku, Matki Boskiej Częstochowskiej w starej koronie oraz Pan Jezus i św. Maria Małgorzata. W ostatnich latach została tu umieszczona iwonicka pieta, przeniesiona z kaplicy Matki Bożej Bolesnej. Pod sufitem na ołtarzu znajduje się obraz św. Benedykta z XVII wieku, po bokach złocone figury św. Piotra i św. Pawła. Antepedium ołtarza przedstawia ostatnią wieczerzę w płaskorzeźbie złoconej, po bokach ofiara Abrahama i Melchizedeka. Na tabernakulum złocona rzeźba pelikana karmiącego swe pisklęta – symbol eucharystii. Dolna część ołtarza jest tryptykiem szafkowym do zamykania. Jest tu piękna płaskorzeźba Pana Jezusa w więzieniu. W górnej części ołtarza jest postać Boga Ojca i Ducha Świętego, są też figurki czterech ewangelistów i licznych aniołków. Ściany prezbiterium malowane na czerwony marmur.
Przy samym końcu prezbiterium, po lewej stronie wisi dość wysoko ambona, wykonana przez Aszklara, w bieli i złocie z malowidłami Chrystusa i czterech ewangelistów i z odpowiednim daszkiem.
[ obrazek zewnętrzny ]
[ obrazek zewnętrzny ]
Na ścianie od zakrystii znajdują się pośmiertne tablice pamiątkowe, po przeciwnej stronie mieści się oryginalna loża hrabiowska,
z przepiękną balustradą, oświetlona dwoma ogromnymi, niezwykle cennymi pająkami.
[ obrazek zewnętrzny ]
Prezbiterium oddziela od nawy głównej potężna poprzeczna belka, zwana tęczą. Na niej obok Jezusa ukrzyżowanego, Matka Boża Bolesna i św. Jan Ewangelista. Figury pochodzą z czasów rozbudowy kościoła, ale belka jest stara i nosi na sobie gotycki, łaciński napis mówiący o budowie i poświęceniu kościoła iwonickiego w 1464 roku przez biskupa przemyskiego Mikołaja Błażejowskiego.
[ obrazek zewnętrzny ]
Nawę główna przykrywa drewniany sufit, który opiera się na ścianach i 12 drewnianych kolumnach ze złoconymi kapitelami.
Sześć skromnych okien dopuszcza naturalne światło.
[ obrazek zewnętrzny ]
Ściany nawy malowane są w popielaty marmur, zdobią je pięknie wkomponowane w całość stacje drogi krzyżowej.
Nawę oświetlają dwa duże, artystycznie wykonane w metalu, świeczniki – pająki.
[ obrazek zewnętrzny ] [ obrazek zewnętrzny ]
Na suficie znajduje się olbrzymi obraz Wszystkich Świętych malowany na naklejonym płótnie. Dookoła występują elementy malarstwa iluzjonistycznego.
W sąsiedztwie ambony stoi ołtarz św. Anny. Była w nim figurka dzieciątka Jezus i obrazy św. Anny Samotrzeciej i św. Michała. Obecnie w centralnej części ołtarza umieszczony jest obraz Jezusa Miłosiernego, a na mensie ołtarzowej znajduje się obraz Św. Jana Pawła II w bogato zdobionych i złoconych ramach.
[ obrazek zewnętrzny ]
Nawa kończy się chórem organowym wspartym na kolumnach, w ostatnim czasie wyremontowanym.
Barokowe ozdoby chóru i organów pochodzą ze starego organu i kościoła. Organy 24 – głosowe mają mechaniczną trakturę gry i rejestrów.
[ obrazek zewnętrzny ]
Podłoga nawy, jak i pozostałych części kościoła pokryta jest wzorzystą kamionkową posadzką, kremowej tonacji.
[ obrazek zewnętrzny ]
Zakrystia /6m x 6m/ usytuowana jest po lewej stronie prezbiterium. Prowadzą do niej drzwi żelazne, osadzone w kamiennym obrysie.
Na nim wyryta data: 1634 rok, jest to data budowy tego obiektu. W zakrystii kamiennymi schodami wchodzi się do skarbca i na ambonę.
Warto w niej zobaczyć stary, barokowy krzyż, a także stare ornaty i monstrancje.
[ obrazek zewnętrzny ]
Jest symetrycznie ustawiona w stosunku do zakrystii, choć od niej znacznie większa /9m x 5m/. Oświetlają ją trzy okna. Ks.
Podgórski umieścił w niej stary, modrzewiowy główny ołtarz. Odnowił go i ozdobił rzeźbami wspomniany artysta Aszklar.
W centrum ołtarzowym znajduje się znacznych rozmiarów Krzyż. U góry jest obraz zdjęcia Pana Jezusa z Krzyża.
Po bokach są figury św. Stanisława biskupa i św. Wojciecha, dłuta Aszklara.
[ obrazek zewnętrzny ]
Po lewej stronie kaplica posiada ambonkę z wejściem do loży hrabiowskiej i na chór organowy kaplicy.
Umieszczony jest tam 7 – głosowy organ, pochodzący z 1549 roku.
[ obrazek zewnętrzny ]
Na suficie jest obraz Pana Jezusa Ukrzyżowanego.
Ściany kaplicy pomalowane są w zielony marmur . Zdobią je stare stacje drogi krzyżowej, przeniesione z nawy głównej, a także duży obraz św. Rozalii.
[ obrazek zewnętrzny ]
Z kaplicy wychodzi się na zewnątrz przez mały przedsionek. Jest w nim umieszczony obraz Oblicza Pana Jezusa - dzieło Jana Bogdańskiego.
W prawym górnym narożniku kaplicy wprawiony jest rosyjski pocisk armatni, który 8 maja 1915 roku przebił w tym miejscu ścianę kaplicy
oraz ścianę oddzielającą kaplicę od prezbiterium i upadł na posadzkę kościoła nie eksplodując.
[ obrazek zewnętrzny ]
Pomalowana jest w czerwone kotary. Stary modrzewiowy ołtarz św. Krzyża pochodzi z okresu sprzed rozbudowy kościoła. Odnowiony został przez Aszklara. Po bokach znajdują się figury Matki Bożej Bolesnej i św. Jana Ewangelisty. W centrum znajduje się obecnie polichromowana płaskorzeźba św. Franciszka otrzymującego stygmaty. U góry w medalionie widnieje św. Jan Kanty. Na ścianach obok ołtarza św. Weronika z chustą, a z prawej strony Salome niosąca mirrę do namaszczenia Ciała Pana Jezusa. Na ołtarzu stoi piękny obraz w formie feretronu Matki Bożej Nieustającej Pomocy.W tej kaplicy znajduje się też piękny, renesansowy konfesjonał z XVIII wieku. Na jego szczycie jest figura św. Jana Nepomucena – patrona tajemnicy spowiedzi.
Niepowtarzalną ozdobą kaplicy św. Krzyża jest wspaniałe dzieło Aszklara, a mianowicie niespotykana nigdzie indziej chrzcielnica barokowa,/brak zdj./ wykonana z lipie, cała złocona, z polichromowanymi figurami. Sam kielich chrzcielnicy malowany jest w czarny marmur. Na jego pokrywie jest rzeźba przedstawiająca chrzest Pana Jezusa. Iwonicka chrzcielnica to rzadki zabytek kościołów, wyjątkowy z skali światowej.
Kaplica oświetlana jest dwoma oknami i zwisającym z sufitu artystycznym pająkiem.
Tradycyjnie na Wielki Czwartek przygotowuje się w niej piękną liturgiczną ciemnicę.
[ obrazek zewnętrzny ]
Malowana jest w niebieskie kotary. Stojący w niej stary modrzewiowy ołtarz św. Józefa /patrona parafii/ został odnowiony przy rozbudowie kościoła. W jego centrum mieści się polichromowana rzeźba św. Józefa, trzymającego Dzieciątko Jezus. Następnie Bóg Ojciec, Duch Święty i aniołowie. Po lewej stronie stoi figura św. Anny uczącej Maryję, a z prawej figura św. Joachima z gołąbkami. Są to rodzice Najświętszej Maryi Panny. W ołtarzu mieści się zasuwa ołtarzowa św. Walentego. U góry w medalionie jest obraz św. Jadwigi. Na suficie namalowany został obraz śmierci św. Józefa, a na mensie ołtarzowej widnieje obraz św. Judy Tadeusza. Piękne jest antepedium ołtarzowe ze złoconymi kwiatami róży, tulipana i słonecznika. Kaplica posiada dwa okna i oświetlający ją pająk. Zwyczajowo to w niej urządza się Grób Pański w tradycyjnej formie od czasów przedwojennych /1938 rok/ – wykonany w tym właśnie roku przez siostrę felicjankę Kazimierę Tkacz, autorkę wiszącego również w tej kaplicy obrazu św. Teresy od Dzieciątka Jezus. W ostatnim czasie w kaplicy św. Józefa urządzana jest piękna szopka bożonarodzeniowa.
[ obrazek zewnętrzny ]
Tę część kościołów nazywano kiedyś kruchtą /ponieważ to tutaj kruszeli najwięksi grzesznicy, czekając na wpuszczenie do środka/, a także babińcem /ponieważ tutaj czekały kobiety po urodzeniu dziecka na specjalne błogosławieństwo – wywód/. Nad przedsionkiem góruje 30 metrowa wieżyca kościelna, kiedyś służąca za dzwonnicę. W ostatnim czasie dzwony (cztery) zostały umieszczone na osobnej dzwonnicy. Z przedsionka prowadza drzwi do nawy głównej, dwoje zaś symetrycznie ustawionych wiodą na wieżę, chór i do schowków kościelnych, a także na zewnątrz. Na przedłużeniu nawy głównej jest portal kościelny z pięknie ozdobionymi drzwiami. Nad nim, już na zewnątrz kościoła w niszy, jest złocony obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, pochodzący z dawnego kościoła. Przy wejściu mieszczą się dwie duże kropielnice z piaskowca.
Mam nadzieję, że ten opis będzie przewodnikiem po iwonickiej świątyni oraz zmotywuje Państwa do jej zwiedzania.
[Przy opracowywaniu opisów historycznych dwóch ostatnich postów korzystałam z materiałów zamieszczonych
na Oficjalnej Stronie Internetowej Gminy Uzdrowiskowej Iwonicz Zdrój]