Lądecka kuracja jacky [email] maryla AD 2014...

[jacky6]

Takie sobie ogólne obserwacje i przemyślenia z życia i codziennego i kuracyjnego …

Pierwszy dzień upłynął pod znakiem wycieczki do Javornika ( u czeskich sąsiadów ) a tamże zwiedzanie pałaco-zamku biskupów wrocławskich.
...
Materiału fotograficznego jest sporo a jeszcze bardziej jest bogaty dylemat ile nawinąć „live” a ile zostawić sobie na jesienne a długaśne wieczory.

no i przyszła ta jesienna pora ( nie koniecznie na Telesfora ).

Choć trochę powalczyłem na ogródku i podwórku z jesiennymi porządkami nie będąc na bakier - to i czas na kontynuację się znalazł.

Javornik
Czyli nareszcie ciąg dalszy wycieczki w sobotę po południu…
Takie sobie małe rozszerzenie.


[ obrazek zewnętrzny ]

Tablica informacyjna o zamku.
Czyli co tam można zobaczyć.
Wykupuje się bilety w 2 opcjach zapoznawania się z zamkiem.

[ obrazek zewnętrzny ]

Pani kasjerka w pracy.
Zapłacić można plastykiem.


[ obrazek zewnętrzny ]

Namiastką – zamiast eksponatów muzealnych sesja fotograficzna – ślubna.


[ obrazek zewnętrzny ]

Jeszcze jeno „świadkowa” cuś tam poprawi.

[ obrazek zewnętrzny ]



I już państwo młodzi gotowi do ślubu.
Jeno magistracki kapelonek nie zmieścił się kadrze.


to przyjemne czasami żyć marzeniami twardo stąpając po ziemi...

[jacky6]

Javornik ( 3 )
Gwoli wyjaśnienia.
jeśli wykonuję fotografie z zamiarem późniejszej ich publikacji na forum / FB itede - zawsze uprzedzam.
Tylko jeden raz miałem w Lądku zastrzeżenie jednej z zabiegowych - odsyłającej mnie do kierowniczki obiektu ( było to Jerzym ) a ponieważ ta ważna osoba była ( „chwilowo” ) nieobecna w pracy - z focenia zrezygnowałem.
Być może z jej stratą – bo jej osoba i praca zostałaby tutaj uwieczniona.
Informując o zamiarze podaję adres danego forum gdzie będą osoby fotografowane ulokowane.
Nie pytam się o zgodę osób w obiektywie w ruchu ulicznym itede - czyli na miejscu publicznym.
Tak samo o obiekty martwe – też w miejscu publicznym.
A pro po tych fotek ślubnych - było to na terenie parku - teren ogólnie dostępny - miejsce publiczne i wszyscy posiadacze aparatów fotograficznych z grupy zwiedzającej zamek a było ich kilkanaście plus ichnia rodzinka i znajomi - tym "młodym" wykonywali fotografie.
Potem nawet zaczęli już wszyscy pozować wszystkim - ale ja już wtedy musiałem zaczynać zwiedzanie.
Więc na sicher nie czułem się paparazzim.
Generalnie – akceptuję ograniczenia w muzeach, gdzie błyski fleszów mogą w wielokrotnym stosowaniu uszkodzić kolory obrazów i innych „farbowanych” detali.
Ale ograniczenia w miejscu publicznym kojarzą mi się z czasami komuny, gdy były zakazy fotografowania na dworach PKP, które traktowano jako miejsca zmilitaryzowane stanowiące potencjalny obiekt do zbombardowania przez wrogie NATO.


[ obrazek zewnętrzny ]

I jeszcze dwa autka z kolekcji retro służących imprezom ślubnym.
Na początek imponująca skoda…

[ obrazek zewnętrzny ]

Poczciwy wartburg z enerdówka też wpadł do obiektywu.

[ obrazek zewnętrzny ]

Przed i po zwiedzaniu zamku zaliczyliśmy kilka uliczek.
Tam też renowują stare kamieniczki.

[ obrazek zewnętrzny ]

A to tamtejszy dom złotej starości, czyli po czesku dom dla seniorów.
Lecz mnie kłóciła się oszklona przybudówka doklejona do budynku wyglądającego na stary pałacyk a może raczej bardzo starą szkołę.


to przyjemne czasami żyć marzeniami twardo stąpając po ziemi...

[jacky6]

czyli kafejka u wujka Albrechta ...

[ obrazek zewnętrzny ]

a co ?

my też się tam napiliśmy i to nie tylko kawusi...

...

a jakie tło, czyli Wojtuś za nami ...

to tak tylko na początek weekendu...

to przyjemne czasami żyć marzeniami twardo stąpając po ziemi...

[jacky6]

Javornik ( 4 )

Pogoda z początku była milusia, spacerowa.


[ obrazek zewnętrzny ]

Więc sobie chodzę i zapisuję okiem aparatu – to co ciekawe.
Bardzo często dopiero później, obrabiając fotkę dla potrzeb danego forum dostrzegam coś, co wcześniej nie dostrzegłem.


[ obrazek zewnętrzny ]

Taverna.
Widziałem osoby zmierzające na imprezkę.
Cóż, nie tylko u nas stopniowo zaczyna się przechodzić na zapraszanie gości na jakąś rocznicę czy inną okazję z tego gatunku – właśnie do lokalu.
A nazwa „taverna” jak to miło dla ucha brzmi.
Choć jak dla mnie przynajmniej – tawerna kojarzy się bardziej jako knajpka portowa.
A Javornikowi daleko jeszcze do morza czy jakiegokolwiek większego zbiornika wodnego.

[ obrazek zewnętrzny ]

Hotel „Pod Zamkem”…
Przypuszczam, że zbyt wiele gości tam nie wali drzwiami i oknami.
Ale kto wie, to było tylko moje liźnięcie Javornika.
Być może jednak mylę się i czasami dojeżdżają tam pary, aby…
Wiadomo po co …

[ obrazek zewnętrzny ]

I jeszcze jedna kamienica, już odremontowana.
Widać nowy właściciel poczuł ducha historii a zarazem postanowił nadać nową kartę życia.
A na parterze wiadomo - już jest jakaś kafejka.

c.d.n.

to przyjemne czasami żyć marzeniami twardo stąpając po ziemi...

[jacky6]

Javornik ( 5 )

Trzeba dokończyć opis wycieczki do Javornika.


[ obrazek zewnętrzny ]


Spore utrudnienie dla zwiedzających. Remont murów spowodował konieczność wejścia przez zadek, to znaczy się przez zadnią bramę.

[ obrazek zewnętrzny ]

Włodarze zamku jednak lojalnie wskazują środki dotarcia do siebie. Nawet optymalną drogę dla kierującymi wózkiem dziecięcym.

[ obrazek zewnętrzny ]


Nazwałem ten punkt – dolną panoramą miasteczka – faktycznie trzeba było się na chwilkę zatrzymać, żeby złapać oddech.

[ obrazek zewnętrzny ]

I powolusiu ścieżką pod górkę.

[ obrazek zewnętrzny ]

Czasami były małe schodki.


[ obrazek zewnętrzny ]


Wchodzimy już po schodach do zamku – małą grupką z przewodniczką.
A to klops.
Zakaz fotografowania. Dziwiło mnie to bo nawet nie byliśmy jeszcze w żadnej sali z ekspozycją ale po prostu na
klatce schodowej.
Niby potem były wyjaśnienia – że tam stoją posągi świętych – apostołów.
Przecież aureola świętości by im z głów nie pospadała.

[ obrazek zewnętrzny ]

I wyjście.
W chwilę po pożegnaniu się z przewodniczką.
Sporo osób robiło sobie tutaj fotki pamiątkowe.
Podsumowanie zwiedzania – warto było.
Trochę nietypowa ekspozycja ale opowieści przewodniczki ciekawe i wprowadzające w epokę.
Jako, że była to letnia rezydencja.
Zimą – także i teraz nieczynna. Więc nie było widać ogrzewania.
Trochę pośmialiśmy się widząc wyposażenie pokoju służącego. Bardzo krótkie łóżko.
Po to, żeby za bardzo wygodnie mu się nie spało i był zawsze gotowy do posługi.

to przyjemne czasami żyć marzeniami twardo stąpając po ziemi...

[jacky6]

Javornik ( 6 )

Ponieważ wycieczka do Javornika to nie tylko zamek to i w obiektyw wpadło jeszcze trochę fotek z miasteczka.


[ obrazek zewnętrzny ]

Powoli schodzimy z zamku.
Nadciągają nieciekawe chmurzyska.
Zastanawiałem się nawet przez chwilę, czy zdążymy „na sucho” do autka.
Bo w nim wylegiwał się dyżurny parasol.

[ obrazek zewnętrzny ]


Uliczka w kierunku Trnavy, czyli w drogę powrotną.
Miasteczko powoli zamiera.
Nawet do tamtejszego marketu nie zdążyliśmy – zamknięto go nam przed samym nosem.

[ obrazek zewnętrzny ]


Tablica pamiątkowa poświęcona Tomasowi Garrigue Masarykowi.
To pierwszy prezydent Republiki Czechosłowackiej.
Zachęciło mnie to do poczytania sobie jego życiorysu na wikipedzi.
Ogólna konkluzja – człowiek polityki o ciekawej drodze życia – przyrównano go do roli jaką w Polsce spełnił Marszalek Józef Piłsudski.

[ obrazek zewnętrzny ]

Odpalamy silnik.
Z powrotem górskimi serpentynkami do Lądka.


[ obrazek zewnętrzny ]


Jeszcze tylko w Travnej zatrzymuję się na chwilkę.
Moją uwagę zwrócił – monumentalny – bodaj w stylu gotyckim – kościół w Travnej.
Skąd w małej wiosce tak duży kościół ?
Niestety – zamknięty.

[ obrazek zewnętrzny ]


W strugach deszczu wracamy do Lądka.
Na przełęczy sklepik monopolowy kiedyś tętniący klientelą świeci pustkami.
…
Po kolacji tradycyjnie zasiadamy przy stoliku – Maryla z lekturą a ja kreślę kolejne odcinki reportażu.
Widać nieczynny telewizor. Tak na prawdę to szacuję, że w czasie naszego pobytu popracował najwyżej 5 - 6 godzin.
PS – definitywnie materiał o Javorniku wyczerpany.
Pora przyłożyć się znów do samego Lądka.

to przyjemne czasami żyć marzeniami twardo stąpając po ziemi

[jacky6]

Spacer sentymentalny starego jacky… ( 1 )


Słowo wstępne.
Dlaczego sentymentalny.
Ano dlatego, że wreszcie poszedłem pooglądać sobie ulicę i budynki w których nastąpił mój lądecki debiut 34 lata temu.
Przyjechałem wówczas do Lądka Zdroju na tak zwane wczasy lecznicze zwane też profilaktycznymi.
Organizatorem owych był FWP.
Warunki pobytu były skromne, cóż, sponsorem były ówczesne związki zawodowe.
Wiadomo, darowanemu koniowi nie ocenia się zębów.
Więc po przejściu przez Park 1000 lecia, minięciu kościoła zdrojowego, basenu wojskowego – przeciąłem ulicę Tadeusza Kościuszki.
Trochę wcześniej przeszedłem obok budynku, który zdawał mi się nie tak całkiem obcym.
Tak, to był kiedyś szpital uzdrowiskowy „Barbara” – załam nad jego stanem – totalna ruina.
Ale to już inna bajka.
Wszedłem na ulicę Spacerową.
Tak, trochę przegapiłem i nie wszystkie obiekty sfotografowałem.
Po prostu nie wiedziałem ile uwagi poświęcić fotografowaniu a ile wspomnieniom sprzed lat.
A poniektórych wspomnień to już lepiej nie ruszać.
Było – minęło.

[ obrazek zewnętrzny ]

Teraźniejszy pensjonat Victoria.
Unikam jak mogę dr Alzheimera i nie mogę sobie przypomnieć, jak nazywały się zgrupowane w okolicy budynki.
Czy była tam seria Wrzosów czy Złocieni.
Może ktoś mnie wspomoże ?
Ten budynek zapadł mi na tyle głęboko w szare komórki, że kojarzę w nim dawną recepcję dla przyjeżdżających na profilaktyczne.
Także i gabinet lekarski, gdzie w pocie czoła pracował tamtejszy lekarz.
Próbuję sobie przypomnieć, czy przypadkiem też w tym budynku była stołówka.

Idziemy dalej.

[ obrazek zewnętrzny ]

Kamienny posąg na placyku przed byłym pensjonatem.
Domniemywam, że został „znaleziony” gdzieś w polu.
Czy nie powinien to być obiekt zainteresowań konserwatora zabytków ?


[ obrazek zewnętrzny ]


Pierwszy z jeszcze nie do końca odnowionych pensjonatów.
Okna zaczęto wymieniać i stop…

[ obrazek zewnętrzny ]


A to już naprawdę ruina wołająca o pomstę do nieba.


[ obrazek zewnętrzny ]

I jeszcze jedna ruina.
Prawie jestem pewien, że byłem w nich pensjonariuszem.
Pokoje zazwyczaj 3 – 4 osobowe z umywalką.
Prysznice na korytarzu.
Pielęgniarka czyniła obchód około 22:00 zamykając budynek na klucz.
Nie sprawdzała zawartości pokoi więc wracając wchodziliśmy przez okno.
Innym razem kolega z sąsiedniego pensjonatu dopasował swój klucz od pokoju do bramy wejściowej naszego budynku.
I zagrało.

to przyjemne czasami żyć marzeniami ( wspomnieniami ) twardo stąpając po ziemi...

Cdn

[ewasz]

Tak Jacky6, jak patrzyłam na te budynki to serce mi się kroiło. Takie ładne a doprowadzono do takiej ruiny

[jacky6]

Spacer sentymentalny starego jacky… ( 2 )

Wchodzimy na skwer Placu Partyzantów.

[ obrazek zewnętrzny ]


Jest późne sierpniowe popołudnie, no, właściwie zbliża się czas kolacji.
Przed oczami przesuwają mi się wspomnienia sprzed lat.
Jak ten plac tętnił życiem.
Szczególnie przed posiłkami.
Głodomorki zbierały się tutaj dobrych kilkadziesiąt minut przed otwarciem jadalni.

[ obrazek zewnętrzny ]


Rzuca się w oczy obecne zadbanie o zieleń. Kwiatów już mniej niż przed laty.
Tutaj też była „palarnia” przed i po posiłku.
Tudzież giełda towarzyska, wymieniano nie tylko ploteczki ale i spojrzenia, gesty – zachęcające do późniejszych podrywów.

[ obrazek zewnętrzny ]

Patrzcie Państwo.
Jak z małych krzewów troskliwa ręka ogrodnika wyhodowała takie kopuły.

Schodzimy z placu w ulicę Ignacego Paderewskiego.

[ obrazek zewnętrzny ]


Po lewej stronie pensjonat „Arabeska”, drzewiej też pod zarządem FWP.
Teraz już w rękach nowego właściciela nabrał nowego blasku.
Jeszcze minionej zimy, zanim złożyłem wniosek o sanatorium, przewinęła mi się na FB reklama tego pensjonatu.
I choć nazwa nic już mi nie mówiła – to budynek nie był mi całkiem obcy.
Ów przepadek na FB zaowocował krótką rozmową tamtejszym komunikatorem, napisałem im wiadomość i zaraz, pewnie ktoś z personelu, aktualnie będący przy komputerze podjął się ze mną wymiany informacji na fejsowym komunikatorze. Umówiłem się, że będąc w Lądku – zajrzę do nich.

[ obrazek zewnętrzny ]


Uskuteczniłem obietnicę, zajrzeliśmy do środka, co prawda nie było nikogo w recepcji ale zrobiliśmy krok dalej do części gastronomicznej i zaraz wyszedł nam naprzeciw gospodarz. Nie wiem, czy był to właściciel ale po przedstawieniu celu swojej wizyty chętnie otworzył przed nami jeden z typowo urządzonych pokoi.

[ obrazek zewnętrzny ]


Schludne wnętrze nie tylko pokoju ale i samej łazienki.
[ obrazek zewnętrzny ]

I teraz się zastanawiam, czy te pensjonaty – zbudowane już w XIX wieku – odżyją nowym blaskiem w XXI wieku ?
Kto wie, jako, że cena noclegu i wyżywienia może okazać się konkurencyjna względem kombinatowych gigantów sanatoryjnych.
A że w pokoju nie było tv ? To też nie problem aczkolwiek na własnej skórze przekonałem się, że niewiele korzystaliśmy z przekazów radia z lufcikiem.
To już prędzej niezbędne staje się wi-fi. To też staje się już standardem.
Ceny – zawsze do uzgodnienia. Ja sobie zakodowałem jako nie powalające na kolana.

Trzeba będzie też wziąć pod uwagę kameralny nastrój rodzinnych pensjonatów.
Także indywidualny sposób spędzania kuracji w tym wypoczynek w czasie wolnym od zabiegów będzie mieć znaczenie.
Być może jest to szansa dla lądeckiego zdroju na pełniejsze wykorzystanie jego możliwości …

to przyjemne czasami żyć marzeniami twardo stąpając po ziemi...

[Felice]

Jacku,wszystkie te budynki,w większości zniszczone mają właściciela....tak,tak...Jest to własność FWP,które nadal funkcjonuje i do ruiny doprowadza takie obiekty zamiast je po prostu sprzedać.
A zaliczyłeś Międzygórze,które umiera strasząc przepięknymi budynkami tegoż samego właściciela.
W Travnej jest neogotycki kościół pw. Najświętszej Marii Panny wybudowany w latach 1879-1881 wg projektu wiedeńskiego architekta Friedricha von Schmidta (autora m.in. ratusza w Wiedniu). Jeszcze kilka lat temu przywożono tam duchownego w celu celebrowania nabożeństwa. Czesi jak pewnie wiesz nie są zbytnio "kościelni". Mam zaprzyjaźnione małżeństwo z Jawornika,które co niedzielę jest na mszy w Lutyni,bo akurat są praktykującymi katolikami i to miejsce im bardziej odpowiada.
Sklepik na granicy funkcjonował do niedawna bardzo dobrze,ale nasza ukochana Sula niestety zmarła.Mąż wyjechał,syn przeniósł się do Javornika...takie życie.